ตอนที่ 22 เหตุใดจึงมีแต่ข่าวร้าย

ตอนที่ 22 เหตุใดจึงมีแต่ข่าวร้าย

ฝูงชนที่เดิมทีส่งเสียงอื้ออึง ภายใต้แรงข่มขู่ของฉู่หยุนก็เงียบกริบราวกับไร้เสียงนกกา

ฝนหนักยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด เมฆดำดุจหมึกกลืนกินผืนฟ้าราวสัตว์ยักษ์ ใบไม้ส่งเสียงซ่า ๆ ก่อนสายฟ้าเจิดจ้าสายหนึ่งจะผ่าแหวกท้องนภา

จากนั้นเสียงคำรามของอสนีบาตอันสะเทือนเลือนลั่นก็ดังกึกก้องมา ราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ

ท่ามกลางฝูงชนอันเงียบงัน ในที่สุดก็มีผู้คนเริ่มหวาดกลัว

“มิฉะนั้น... พวกเราอพยพก่อนดีหรือไม่ ดูท่าฝนใหญ่คงจะตกจริง ๆ แล้ว” จู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งเอ่ยเสนอด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

“ไม่ไป ก็แค่ฝนตก จะกลัวสิ่งใด!” กระนั้นก็ยังมีคนหัวแข็งที่ไม่ยอมจากไป