กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 93 เลือดและน้ำตา สายเลือดประหลาดของซูเสี่ยวเหมิง
ในห้องนิรภัยมืดสนิท แทบมองอะไรไม่เห็น พอเซียวจ้านก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็ปล่อยพลังแฝงออกมาตรวจจับทุกอย่างในห้องทันที ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากทางซ้ายด้านหน้าของเขา “พ่อจ๋า ช่วยหนูด้วย...”
“เหมิงเหมิงทรมานเหลือเกิน แม่... แม่จ๋า พ่ออยู่ไหน?”
“พ่อไม่เอาพวกเราแล้วเหรอ?”
“แม่จ๋า แม่ตามพ่อกลับมาได้ไหม? เหมิงเหมิงจะเป็นเด็กดีมากๆ เลย สัญญาว่าจะไม่ทำให้พ่อโกรธ...”
เสียงนั้นเบามากจนแทบไม่ได้ยิน แถมยังพึมพำอู้อี้ไม่ค่อยชัด
ฟังดูก็รู้ทันทีว่าเป็นเสียงละเมอตอนหลับ
ประสาทสัมผัสของเซียวจ้านตอนปล่อยพลังแฝงออกมานั้นเฉียบคมขนาดไหนกัน? แค่ขยับหู เสียงแผ่วเบานั้นก็เหมือนถูกขยายขึ้นมานับพันนับหมื่นเท่า ทุกถ้อยคำกระแทกเข้าโสตประสาทของเขาอย่างจัง
“เสี่ยวเหมิง!”
ในพริบตาเดียว สีหน้าของเซียวจ้านก็เปลี่ยนไปอย่างแรง หัวใจสั่นสะท้าน ทั้งดีใจทั้งเป็นห่วงปนเปกันไปหมด เขามองตามเสียงไปทางซ้ายด้านหน้า อาศัยแสงสลัวที่สะท้อนเข้ามาจากระเบียงทางเดิน มองปราดเดียวก็เห็นซูเสี่ยวเหมิงนอนอยู่บนโซฟา