กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 226 พวกเขาเฝ้ารอมานานเกินไปแล้ว
ตอนที่หุ่นยนต์ตัวที่หนึ่งร้อยสองตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การทำความเคารพ
เขาก้มลงมองมือตัวเอง แล้วลองคลำขาตัวเอง จากนั้นก็กระทืบเท้าลงไปสองครั้ง แผ่นหินแตกออกเป็นเสี่ยง
“โฮ่ ขานี้มีแรงดีจริง”
เขาเงยหน้ามองหลิวฉางเหอที่อยู่ข้างๆ
“สหายท่านนี้ เมื่อครู่คุณบอกว่ารถไฟความเร็วสูงวิ่งชั่วโมงละสามร้อยห้าสิบกิโลเมตรใช่ไหม?”
“ใช่”
“งั้นช่วยให้ผมนั่งสักครั้งได้ไหม?”
หลิวฉางเหอตบเขาไปทีหนึ่ง “ใครบ้างล่ะไม่อยากไป แต่ต้องรบให้ชนะก่อนค่อยว่ากัน ตอนนี้ไปเข้าแถวซะ”