กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 218 แปดสิบกว่าปีแล้ว ขอโทษทีที่ต้องมารบกวนพวกท่านอีกครั้ง
รอยแยกมิติปิดตัวลงใต้ฝ่าเท้าของทั้งสอง
เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นดังแผ่วเบาขณะเหยียบลงบนทางเดินหิน
รายล้อมไปด้วยต้นสนและต้นไซเปรสที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ต้นต่อต้น กิ่งต่อกิ่ง แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งใบลงมา แตกกระจายกลายเป็นจุดแสงเต็มพื้น
ลมพัดมาจากส่วนลึกของสุสานวีรชน นำพากลิ่นอายของดินและหญ้าสดมาด้วย
เงียบสงัด
ทั่วทั้งสุสานวีรชนเงียบจนเหลือเพียงเสียงลม
จิตวิญญาณดาวปฐพีหยุดยืนอยู่กลางทางเดินหิน ร่างกายในวัยสิบขวบหมุนตัวไปรอบหนึ่ง สายตากวาดมองแผ่นศิลาจารึกที่ทอดยาวออกไปทั้งสองฝั่ง
“เจ้าพาข้ามาที่สุสานงั้นหรือ?”