กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 17 ณ เวลานี้ ขอทวงคืนคำมั่นสัญญาเพื่อดวงวิญญาณผู้วายชนม์สามสิบห้าล้านคน!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีแคว้นวะ
นายกรัฐมนตรีสะดุ้งตื่นจากความฝัน เหงื่อเย็นเยียบไหลเข้าตาจนรู้สึกแสบไปหมด
“หายไปแล้วงั้นหรือ?” เขาส่งเสียงแหบพร่าพลางจ้องมองหน้าจอเฝ้าระวังไม่วางตา
เลขานุการคุกเข่าอยู่บนเสื่อทาทามิ ร่างกายสั่นเทาเหมือนใบไม้แห้งในพายุคลั่ง
“พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ... เหลือเพียงหลุมลึกอยู่ที่เดิมขอรับ”
ในหน้าจอ หลุมยักษ์ที่มีรอยตัดเรียบเนียนจนน่าขนลุกนั้นแผ่ซ่านความรู้สึกไร้เหตุผลที่ทำให้หายใจไม่ออก
ที่ขอบหลุม มีกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งปลิวไสวไปตามลมยามเช้า
บนนั้นมีเพียงตัวอักษรสีชาดสองตัว: ทวงหนี้