กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ที่ราบเหงาแดง วันที่สองหลังสิ้นสุดสงครามครั้งใหญ่
กองกำลังยานยนต์ไอลาใหม่ที่ควรจะรุกคืบอย่างราบรื่นราวกับไม้กวาดกวาดใบไม้ กลับต้องหยุดชะงักอยู่กลางสนามรบอย่างช่วยไม่ได้ กระแสเหล็กกล้าอันมหึมาถูกฝูงเชลยที่เต็มทุ่งเต็มเขาเบียดเสียดจนขยับเขยื้อนไม่ได้
“เข้าแถวให้เรียบร้อย ถอดเกราะออกแล้วโยนไปทางซ้าย อาวุธโยนไปทางขวา”
“อย่าเบียดกันวุ่นวาย ทุกคนมีข้าวกิน เราไม่ฆ่าเชลย”
เชลยสงครามหลายแสนคนเป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง มองไปทางไหนทั้งที่ราบล้วนเต็มไปด้วยหัวคนดำทะมึน ทหารไอลาใหม่ในยามนี้จำต้องวางอาวุธในมือลง กลายเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความสงบและพลาธิการกันทั้งหมด จนแทบไม่ทันหายใจ