กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อมองกองทัพเหล็กกล้าซึ่งไร้รอยขีดข่วนและเพียบพร้อมด้วยยุทโธปกรณ์เบื้องหน้า แล้วหันมองผืนดินไหม้เกรียมอันรกร้างกับสหายร่วมรบที่ขวัญกระเจิงรอบกาย
ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอันลึกล้ำก็ถาโถมเข้าสู่หัวใจ
“แล้วจะสู้ไปทำไม ยังสู้ได้อีกหรือ...”
ทหารผ่านศึกคนหนึ่งยิ้มอย่างขมขื่น ใช้ดวงตาว่างเปล่ามองอาวุธของไอลาใหม่เบื้องหน้า ก่อนก้มมองดาบเหล็กในมือของตน
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พวกเขาต้องเอาชีวิตถมแนวป้อมบัดซบนั่นจนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ ต้องกินเสบียงแข็งกระด้างทุกวัน มองดูพี่น้องข้างกายตายไปทีละคน ความเบื่อหน่ายสงครามซึ่งสั่งสมอยู่ในใจจึงพุ่งถึงขีดสุดมานานแล้ว