กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลินเอิน เราจะดูอยู่แบบนี้ไปตลอดหรือ”
หมี่หย่าขยี้ดวงตาที่ง่วงงุน น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำบ่น
“น่าเบื่อจะตาย ฉันอยากกลับไปเมืองเหมันต์กินเนื้อที่อันน่าทำ หรือเรากลับกันเถอะ”
หลินเอินหันไปมองเจ้าตัวเล็กที่ไม่มีความทุกข์ร้อนอยู่ในใจคนนี้
จู่ ๆ ก็ยื่นมือทั้งสองออกไป บีบแก้มน่ารักของหมี่หย่าอย่างไม่เกรงใจ ดึงออกไปคนละข้าง
“เจ็บ ๆ ๆ” หมี่หย่าร้องอู้อี้ แต่ก็ไม่ได้ปัดมือหลินเอินออก เห็นได้ชัดว่ากำลังแกล้งเจ็บ
“นี่เธอเองที่ส่งเสียงอ้อนจะตามมาเองไง ทำไม มาถึงได้ครึ่งวันก็จะเป็นทหารหนีศึกแล้วหรือ” หลินเอินหัวเราะเยาะ
หมี่หย่าหลุดจากกรงเล็บมารของหลินเอิน พึมพำว่า