กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ลี่ลี่อัน ศิลปะแปรธาตุที่คุณเคยเห็นในอดีตล้วนมีไว้เพื่อสร้างเครื่องประดับที่หรูหราขึ้น หรือเครื่องมือเวทย์ที่มีราคาแพงยิ่งกว่าเดิมให้แก่เหล่าขุนนาง”
หลินเอินชี้ไปที่สบู่ในมือ ก่อนจะชี้ไปยังสถาบันวิจัยที่ผลิตเครื่องพิมพ์ในระยะไกล
“แต่ศิลปะแปรธาตุของเมืองเหมันต์ไม่เหมือนกัน เรานำสินค้าฟุ่มเฟือยที่เมื่อก่อนมีแต่ขุนนางเท่านั้นที่ใช้ได้ มาทำให้เรียบง่ายผ่านกระบวนการทางเทคนิค แล้วผลิตจำนวนมากด้วยสายการผลิตครับ”
“สบู่ ผ้าฝ้าย หนังสือ และอื่นๆ เมื่อราคาของสิ่งเหล่านี้ลดลงเหลือหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของราคาเดิม ประชาชนทุกคนก็จะสามารถหาซื้อใช้ได้”