กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินเอินชี้ไปที่ประชาชนใต้ปกครองทั้งหมดใต้เวที เสียงพลันดังขึ้น
“ในเมืองเหมันต์ ฉันให้ความเป็นธรรมกับพวกคุณ ให้ศักดิ์ศรีกับพวกคุณ ให้โอกาสที่ขอเพียงพยายามก็ได้อยู่ในบ้านหลังใหม่ ให้ความหวังที่พวกคุณใช้มือทั้งสองของตัวเองเปลี่ยนชะตากรรมได้”
“พวกคุณควรใช้แรงงานและผลงานของตัวเอง หาเหรียญทองมากกว่าที่ได้ตอนนี้สิบบาทหรือร้อยเท่าอย่างภาคภูมิ ไม่ใช่ใช้วิธีน่าอับอายที่สุดแบบนี้เพื่อแลกผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ”
สายตาของหลินเอินในที่สุดก็ตกอยู่ที่คนทรยศทั้ง 10 คนที่ร้องไห้จนพูดไม่ออก เสียงของเขาเย็นชาราวกับเหล็ก