กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รุ่ยเอินกำหมัดแน่น เล็บแทบจะจมเข้าไปในเนื้อ
ความเจริญและความเป็นเอกลักษณ์ของเมืองตรงหน้า ราวกับเข็มแหลมนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในใจที่หยิ่งยโสและเปราะบางของรุ่ยเอินอย่างแรง
ทำไม ทำไมคนที่ถูกเรียกว่าคนไร้ค่าของตระกูลเหมือนกัน หลินเอินในฐานะผู้แพ้ที่ถูกเนรเทศมาบนผืนดินแห้งแล้งแสนกันดารนี้ กลับสร้างปาฏิหาริย์ที่เหลือเชื่อเช่นนี้ได้
ความอิจฉาและความโกรธอย่างรุนแรงราวกับงูพิษกัดกินใจของรุ่ยเอิน
แต่รุ่ยเอินนึกถึงคำกำชับของบิดา สุดท้ายก็ยังฝืนอดไว้ได้ เขามองหลงจู๊เผี่ยเค่อข้าง ๆ แล้วบีบคำพูดออกมาจากไรฟัน
“หลงจู๊เผี่ยเค่อ เรื่องต่อไปฝากไว้กับคุณแล้ว”