กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินเอินเดินออกจากห้องสอบสวนชั่วคราวที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียงสาปแช่ง บาร์เคิร์กก็รีบก้าวตามมาในทันที บนใบหน้าหยาบกร้านนั้นเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนและความน้อยใจเล็ก ๆ
“ใต้เท้า” บาร์เคิร์กชะงักเล็กน้อย ก่อนจะอดอธิบายไม่ได้
“พวกมนุษย์หัวสุนัขไม่กินคน ถึงพวกเราจะหน้าตาไม่เหมือนมนุษย์ แต่จริง ๆ นิสัยการกินก็ใกล้เคียงกัน อีกอย่างเผ่าพันธุ์โคโบลด์ของเราไม่เหมือนพวกเท็ดดี้พวกนั้น”
หลินเอินได้ยินก็เข้าใจทันที อดหัวเราะออกมาฮ่า ๆ ไม่ได้ พร้อมตบไหล่บาร์เคิร์กแรง ๆ
“ฉันรู้ บาร์เคิร์ก ฉันรู้ ฉันแค่ขู่พวกมันเล่นเท่านั้น วางใจได้ ฉันไม่เข้าใจพวกนายผิดหรอก”