กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินเอินไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงแต่ส่งเสียงเรียกฉุกเฉินไปในใจ
“หมี่หย่า”
แทบจะเป็นวินาทีที่หลินเอินเรียก ร่างสีชมพูในส่วนลึกของป่าอสูรไกลออกไปก็วาบหายไปด้วยความเร็วที่ยากจะตรวจจับได้ด้วยตาเปล่า
ไม่นาน ร่างเล็กน่ารักของหมี่หย่าก็ปรากฏต่อหน้าหลินเอินพร้อมกับลมหนาวสายหนึ่ง
หมี่หย่ามองสีหน้าที่จริงจังของหลินเอิน ไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก กลับดึงแขนเสื้อเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างตื่นเต้น ดวงตาสีทองคู่นั้นเปล่งประกาย
“หลินเอิน มีเรื่องให้สู้แล้วใช่ไหม” ท่าทางที่อยากจะออกแรงนั่น เหมือนกับว่ารอเวลานี้มานานแล้ว