กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทหารของขุนนางต่างมองดูหลินเอินและค่ายใหญ่ของหลินเอินด้วยความอาลัยอาวรณ์ จากนั้นมองไปยังรางวัลในมือ
แอบถอนหายใจในใจ แม้จะไม่อยากจากไป แต่ก็ยังคงเดินตามหัวหน้าหน่วยของตนมุ่งหน้าไปยังค่ายทหารของหลู่ป๋อป๋อเท่อ
ในเวลานี้นี่เอง ท้องฟ้าพลันเริ่มมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา
เกล็ดหิมะละเอียดร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าสีเทาสลัว ลมหนาวพัดกรรโชก ประกอบกับการจากลาของเหล่าทหารในตอนนี้ ทำให้ทุ่งหญ้ารกร้างที่เงียบเหงาอยู่แล้วยิ่งเพิ่มความหนาวเย็นและโดดเดี่ยวเข้าไปอีก
หลินเอินยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะใสสะอาด มองดูมันละลายอย่างรวดเร็วในฝ่ามือ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาคำโต และครุ่นคิดในใจ