กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่ามนุษย์หัวสุนขัยวิ่งหนีเอาชีวิต ยังไม่กล้าหันกลับไปมองค่ายทหารที่เต็มไปด้วยเปลวไฟสว่างราวกลางวันแม้แต่แวบเดียว
ตลอดทางผู้ที่ถูกระเบิดตายและถูกไฟเผาตายมีไม่มาก ผู้ที่ถูกหลินเอินพาคนสังหารก็ไม่มาก
แต่กลับมีผู้ที่ถูกเหยียบตายและฆ่ากันเองตายเป็นจำนวนมากที่สุด
หลินเอินพาคนไล่ต้อนอยู่เบื้องหลังไม่หยุด ราวกับคนเลี้ยงแกะต้อนฝูงแกะ
เมื่อเจอกลุ่มที่ต่อต้านหรือรวมตัวกันเป็นกลุ่ม หลินเอินก็สั่งให้โยนเหมันต์หมายเลขหนึ่งไปข้างหน้าหนึ่งห่อ หรือยิงลูกศรไฟใส่พวกมันชุดหนึ่ง ทำให้การต่อต้านเบื้องหน้าพังทลายลงทันที