กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินเอินทำได้เพียงลดท่าทีลงเรื่อย ๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้เพื่อคอยปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
“เอาล่ะ ๆ เป็นความผิดของฉันเอง ทั้งหมดเป็นเพราะพวกมนุษย์หัวสุนัขพวกนั้นมันไม่ถึกพอ ฉันยังไม่ได้ออกแรงอะไรมากพวกมันก็ล้มกันหมดแล้ว จะโทษฉันไม่ได้นะ จริงไหมล่ะ”
“...” หมี่หย่าไม่สนใจ
“งั้นรอเรากลับเมืองไป ฉันจะให้แอนน่าทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้เธอกินสามวัน... ไม่สิ เจ็ดวันเลยเป็นไง”
“...” หูของหมี่หย่าขยับเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่สนใจเหมือนเดิม
“หรือคืนนี้เรามาจัดงานเลี้ยงรอบกองไฟกัน ฉันจะย่างเนื้อให้เธอกินคืนนี้เลย”
มุมปากของหมี่หย่ากระตุกเบา ๆ โดยที่คุมไม่ได้
แต่ก็ยังฝืนทนไว้ ยังคงไม่ยอมมองหลินเอิน บนใบหน้ายังคงแขวนสีหน้าดื้อรั้นไว้เหมือนเดิม