กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ต้องขอโทษจริง ๆ ที่รบกวนการนอนของเธอ” หลินเอินเอ่ยขอโทษอย่างสุภาพ ก่อนจะเปลี่ยนประเด็นด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความห่วงใย
“แต่ว่าเธอนอนอยู่ที่นี่เพียงลำพัง แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างกายเธอหรือ”
หลินเอินยังจำเป็นต้องหยั่งเชิงดู หากครอบครัวของหมี่หย่าอยู่ที่นี่ แผนการนี้ก็คงต้องยุติลง เพราะหากถูกมังกรยักษ์สามตัวรุมโจมตี เกรงว่าคงมีเพียงนครหลวงเท่านั้นที่ต้านทานไหว
เมื่อกล่าวถึงพ่อแม่ ใบหน้าเล็กของหมี่หย่าก็ปรากฏร่องรอยความอ้างว้างขึ้นมา เธอส่ายหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา
“พวกเขาไปไหนก็ไม่รู้ บอกว่าเมื่อฉันโตขึ้นก็จะไปตามหาพวกเขาได้ แต่ถึงฉันจะโตแล้วก็ยังไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน”