เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสี่ยวหลิวกวาดตามองรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าตอนนี้พี่ชายทั้งสามคนกับพี่สาวหนึ่งคนของเฉิงเจี้ยนเวยมีเพียงเซิ่งหนิงกับฟู่หรานอยู่ที่นี่ เขาถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ถึงคนบ้านนี้จะเป็นพี่ชายคลั่งน้องสาวกันทั้งบ้าน แต่ฟู่หรานดูหลอกง่ายกว่า อย่างน้อยเซิ่งหนิงก็เป็นผู้หญิง…
เขากระแอมเบา ๆ ก่อนพูดว่า “คือว่า ผู้กำกับเฉียนให้ผมมาแจ้งทุกคน จดหมายที่พวกคุณเขียนถูกเผยแพร่แล้ว ใครสนใจก็ไปดูในเวยป๋อได้”
เขาจงใจย้ำว่าผู้กำกับเฉียนเป็นคนให้มาแจ้ง เรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เฟิงเหมี่ยนที่ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ก็พลันร้องโหยหวนขึ้นมา “พวกเขา… เขา โจวฉือเหยี่ยนชอบเฉิงเจี้ยนเวยจริง ๆ เหรอ?”
เมื่อหนึ่งนาทีก่อน เฟิงเหมี่ยนเห็นเวยป๋อที่ทีมงานรายการโพสต์ เนื้อหา “จดหมายหนึ่งฉบับที่เขียนถึงอนาคต” ของทุกคนถูกเผยแพร่แล้ว
ในบรรดานั้น จดหมายของโจวฉือเหยี่ยนเห็นได้ชัดว่าเป็นการสารภาพรักกับเฉิงเจี้ยนเวย
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าผู้ชายคนนี้เพียงหลงใหลรูปลักษณ์ของเฉิงเจี้ยนเวย คิดจะเล่น ๆ เท่านั้น หรือไม่ก็เพราะความสัมพันธ์กับเสิ่นจือจู้ถึงได้กลายเป็นเพื่อนกับเฉิงเจี้ยนเวย แต่ใครจะคิดว่า…โจวฉือเหยี่ยนชอบเฉิงเจี้ยนเวยจริง ๆ?
ถ้าอย่างนั้นเขาก็หมดโอกาสโดยสิ้นเชิงแล้วไม่ใช่หรือ? ถึงอย่างไรเขาก็เทียบโจวฉือเหยี่ยนไม่ได้อยู่แล้ว
เสี่ยวหลิวถอยหลังไปหลายก้าวอย่างลนลาน พร้อมส่งสัญญาณให้พี่ช่างกล้องสองคนที่ตามมาดูแลตัวเองให้ดี เผื่อว่าเฟิงเหมี่ยนจะเสียสติขึ้นมากะทันหัน