กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ภาพที่เฉิงเจี้ยนเวยชี้ให้ดูคือภาพที่เธอคุกเข่าอยู่กลางซากปรักหักพัง เนื้อตัวเปื้อนดินและเศษวัสดุจนมอมแมม แม้แต่เส้นผมก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดูไม่ค่อยสะอาดนัก
ที่สำคัญที่สุดคือ อากาศหนาวเย็น ขณะที่เธอขุดซากปรักหักพังก็เหงื่อออกมาก เมื่อความร้อนและความเย็นสลับกัน บนศีรษะของเธอจึงมีไอสีขาวลอยขึ้นอย่างช้า ๆ ภาพลักษณ์ดูน่าขันอยู่เล็กน้อย
เฉิงเจี้ยนเวยคุกเข่าอยู่ แม้ภาพลักษณ์จะดูน่าขัน แต่เธอกลับโอบกอดเด็กสาวที่ตนช่วยออกมาได้ด้วยท่าทางอ่อนโยน
เด็กสาวซบหน้าอยู่บนไหล่ของเธอ เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่คลอไปด้วยน้ำตา
ในเวลานั้นเอง ลำแสงเมฆหลากสียามบ่ายส่องลงบนร่างของเธอ ฉาบเรือนกายด้วยสีทองอ่อน ๆ