กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พนักงานสาวเช็ดน้ำลายที่ไหลออกมา เก็บสายตางุนงงราวกับนกเพนกวินกลับไป แล้วคิดว่าตัวเองคงทำตัวเป็นพวกคลั่งไคล้แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว มันน่าอายเกินไป
เธอมองไปรอบ ๆ แต่ก็ต้องชะงักค้างอยู่ในทันที
——พนักงานคนอื่นอีกหลายคนที่มองประธานกรรมการก็เช่นกัน ไม่ว่าชายหรือหญิง ต่างมีสีหน้าตกตะลึง ตื่นตาตื่นใจ เคารพนับถือ และกลืนน้ำลายเอื้อก ๆ เหมือนกับเธอเป๊ะ
“พนักงานเว่ยหรานทุกคนฟังทางนี้หน่อย” จู่ ๆ เฉิงเจี้ยนเวยก็เอ่ยขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งไปทั้งตัว
อะไรกัน ประธานเฉิงน้อยรู้ตัวแล้วว่าเธอแอบมองท่านเหมือนพวกคลั่งรักงั้นหรือ