เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฟู่ซือตั๋วยิ้มออกมาอย่างสง่างามอ่อนโยน เฉิงเจี้ยนเวยมองใบหน้าเขาแล้วรู้สึกตะลึงงัน
อาจเพราะฟู่เฉินกับฟู่หรานเป็นดาราที่เธอรู้จักมาตั้งนานแล้ว ตอนที่รู้ว่าพวกเขาเป็นพี่ชายของเธอ ในใจเธอจึงมีแค่ความประหลาดใจ ไม่มีความรู้สึกอื่นมากนัก
ส่วนโจวฉือเหยี่ยนนั้นหล่อเกินไป ตั้งแต่หัวจรดเท้าตรงใจเธอไปหมดทุกจุด
และฟู่ซือตั๋วก็ให้ความรู้สึกแบบนี้กับเธอเช่นกัน
ชั่วขณะหนึ่ง เฉิงเจี้ยนเวยไม่รู้ว่าควรเรียกพ่อตรง ๆ หรือพูดอะไรดี
“แหม ๆ ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องเกร็ง” ฟู่ซือตั๋วไอสองที ยิ้มจนเห็นฟันขาว แล้วเริ่มพึมพำ “ผมไม่ได้เกร็งเลยสักนิด…”
เฉิงเจี้ยนเวย “อะไรนะ?”
ฟู่ซือตั๋วรีบส่ายหน้า “ไม่ ไม่มีอะไร”
สายตาของฟู่ซือตั๋วใสสะอาดจนให้ความรู้สึกว่าบริสุทธิ์ไร้พิษภัยในเวอร์ชันสุขุม
“เวยเวยคิดว่าพ่อหนุ่มเกินไปใช่ไหม ไม่มีทางเลือกนี่นา หน้าตาหล่อเกินไปก็มีข้อเสียแบบนี้แหละ ไปที่ไหนใคร ๆ ก็บอกว่าผมเพิ่ง 18” เขาพูดหน้าตาจริงจัง