กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉิงเจี้ยนเวยพูดหยอกว่า “เอ๊ะ? งั้นต่อจากนี้ทุกปีพ่อกับแม่ฉันก็ไม่อยู่แล้วเหรอ?”
โจวฉือเหยี่ยนรีบกระดิกหางอย่างอ่อนน้อมต่ำต้อย เสริมว่า “ฉลองด้วยกัน ฉลองด้วยกัน”
เธอจึงพยักหน้าอย่างพอใจ “เอาละ ฉันจะไปถ่ายภาพชุดแต่งหน้านักแสดงแล้ว นายกลับไปก่อนเถอะ”
โจวฉือเหยี่ยนสวมหน้ากากอนามัย ผลักประตูห้องแต่งหน้าออก แล้วก็หยุดนิ่งไปทันที
เฉิงเจี้ยนเวยเอ่ยอย่างสงสัย “เป็นอะไรไป โจวฉือเหยี่ยน?”
วินาทีต่อมา โจวฉือเหยี่ยนขยับหลบไปเล็กน้อย เฉิงเจี้ยนเวยถึงได้เห็นว่าเขากำลังประสานสายตากับเซิ่งหนิงอยู่ที่หน้าประตู
ดวงตากลีบดอกท้อของเซิ่งหนิงเบิกกว้าง สายตามองสลับไปมาระหว่างเธอกับโจวฉือเหยี่ยน ดูท่าทางราวกับกำลังคิดว่า “ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน” สมองใกล้จะระเบิดเต็มที