เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ไม่ว่าฟู่เฉินจะพูดยังไง ฟู่หรานก็รู้สึกจริง ๆ ว่าเวลาที่เขาเล่นประกบกับเฉิงเจี้ยนเวย เขาเล่นได้ลื่นไหลเป็นพิเศษ
แถมเฉิงเจี้ยนเวยยังชมเขา คนอื่นไม่เคยชมเขาเลย
ฟู่หรานแค่นเสียงหึ เบาเสียงลงแล้วพูดว่า “ฟู่เฉิน นายคงไม่อิจฉาที่ฉันได้ทดสอบบทพระเอกของเฉิงเจี้ยนเวย ส่วนนายเป็นได้แค่พระรองหรอกนะ”
“ฉันอิจฉา?” ฟู่เฉินโกรธจนอยากต่อยคน ย้อนถามอย่างเย็นชา “ฟู่หราน นายระวังคำพูดหน่อย ฉันไม่ได้เป็นพระเอกเพราะฉันไม่อยากเป็น ไม่ใช่เป็นไม่ได้!”
ฟู่หราน: “เอ๊ะ แต่ในบทเซียวจิ่งเหิงอายุ 21 ถ้าไม่ใช่เพราะฉันหล่อเกินไป แค่อายุ 24 ก็แทบเล่นไม่ไหวแล้ว นายที่กำลังจะเข้าเลขสามจะมาเล่นอะไร”
ฟู่เฉิน: “…” เขาอยากอัดน้องชายมากจริง ๆ
เฉิงเจี้ยนเวยคว้าแขนฟู่เฉินไว้ “พี่ใหญ่ ใจเย็น ๆ ฆ่าคนผิดกฎหมายนะ”
ฟู่หรานมองไปทางผู้กำกับเจียงอย่างปลื้มใจ ไอแห้ง ๆ สองที แล้วเอ่ยอย่างถ่อมตัว “ผู้กำกับครับ ผมคิดว่าขอแค่ให้กู้เลี่ยนเป็นเฉิงเจี้ยนเวย ผมก็รักษาระดับนี้ไว้ได้ตลอด เพราะผมรู้สึกว่าผมคือเซียวจิ่งเหิง เธอคือกู้เลี่ยนเพียงคนเดียว พระเอกนางเอกของละคร «ขุนนางน้อยอยู่เหนือใคร» เป็นได้แค่ผมกับเธอ ท่านคิดว่ายังไงครับ”
มุมปากผู้กำกับเจียงกระตุก
“เอ่อ เรื่องนี้ ผมคิดว่า…”