เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ในห้องลองบท ผู้กำกับเจียงปวดหัวจนต้องเรียกผู้เข้าลองบทคนต่อไป
“คนต่อไป”
ฟู่หราน อันอิ๋ง และถังอีเหรินเดินเข้ามาพร้อมกัน
เฉิงเจี้ยนเวยเห็นถังอีเหรินก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
นี่ไม่ใช่พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของคุณโจวหรอกหรือ หายไปไม่กี่วันทำไมไม่สวยเหมือนเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้ว แถมพี่รองก็มาด้วย
แต่ว่า ฟู่หรานมาลองบทก็ช่างเถอะ เฟิงเหยาเหยามาทำอะไร
เฟิงเหยาเหยาเดินขึ้นไปอย่างไม่รีบร้อน หยิบม้านั่งเล็ก ๆ มานั่งที่มุมห้อง
ถังอีเหรินก็เห็นเฉิงเจี้ยนเวยที่นั่งข้างผู้กำกับเจียง สีหน้าเปลี่ยนไป ขมวดคิ้ว พึมพำเสียงเบา “เฉิงเจี้ยนเวยมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเงาสีดำวาบผ่านไป เป็นฟู่หรานที่วิ่งมาข้างหน้า “เฉิงเจี้ยนเวย ทำไมเธอมานั่งข้างผู้กำกับเจียง แล้วฉันขอนั่งข้างเธอได้ไหม”
พี่รองที่เปลี่ยนจากผมสีทองเป็นผมสีดำ เหมือนหมาไซบีเรียนที่กระดิกหางเป๊ะ ๆ