กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉิงเจี้ยนเวยยืนอยู่หน้าประตูห้อง ใจขยับขึ้นมา จึงเอ่ยถาม “พ่อบ้านหลี่ เข้าห้องของโจวฉือเหยี่ยน ไม่ควรต้องได้รับความยินยอมจากตัวเขาเองก่อนหรือ”
พ่อบ้านหลี่กล่าวอย่างนอบน้อม “ปกติการเข้าห้องของคุณโจวต้องได้รับความยินยอมจากเขา แต่คุณโจวสั่งไว้ว่า คุณคือคุณนาย เข้าห้องของเขาได้ทุกเมื่อ และเขายังบอกอีกว่า ห้องของเขาก็คือห้องของคุณ”
“หืม” อย่างนี้นี่เอง ที่ได้อยู่ห้องเดียวกันไม่ใช่ความคิดของคุณนายผู้เฒ่าโจว แต่เป็นความคิดของโจวฉือเหยี่ยน
เธอหรี่ดวงตาหงส์ ภาพของโจวฉือเหยี่ยนในใจเธอ เปลี่ยนจากลูกหมาน้อยว่าง่าย กลายเป็นหมาป่าที่กระดิกหางแสร้งทำเป็นลูกหมาไปแล้ว