เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฟู่หรานมุดเข้า ๆ ออก ๆ ตรงช่องโรงเรือนที่พี่น้องตระกูลเฟิงเจาะจนคนผ่านได้ ราวกับตุ่นสีทองตัวหนึ่ง
“เลิกขายหน้าได้แล้ว” เซิ่งหนิงเดินเข้ามา คว้าคอเสื้อด้านหลังของพี่ชายแล้วลากเขาออกไป
“นี่จะเรียกว่าขายหน้าได้ยังไง ฉันกำลังช่วยพวกเขาสำรวจขนาดช่องนี้ต่างหาก ยาว 1.8 เมตร กว้าง 1 เมตร…”
เฟิงเหยาเหยาไปหาฟิล์มด้านนอกของโรงเรือนพลาสติกมาแผ่นหนึ่งแล้วพูดว่า “ตอนนี้เอามาปิดช่องนี้ ยังทันไหม”
เฟิงเหมี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบม้วน…
เทปกาวหน้ากว้างออกมา
“ผมว่าพอไหว” เขาพูดอย่างจริงจัง
เฟิงเหยาเหยา “พี่ ฉันว่าเทปกาวม้วนนี้ไม่ไหว”
“เชื่อพี่” เฟิงเหมี่ยนพูดพลางใช้เทปกาวกับฟิล์มด้านนอกปะโรงเรือนจนเสร็จอย่างฝืน ๆ จากนั้นก็ตั้งสติ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วสร้างโรงเรือนหลังที่สองต่อ