ตอนที่ 124 ไม่จริงมั้ง แค่นี้ก็ต้องแข่งกันด้วยเหรอ?

เฟิงเหมี่ยนตะลึงมองโรงเรือนผักที่ตัวเองเพิ่งประกอบเสร็จได้ไม่ถึงชั่วโมง แต่กลับกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ครู่ใหญ่ก็เปล่งเสียง “ให้ตายสิ” ออกมา

“กร๊าก” เซิ่งหนิงเป็นคนแรกที่อดไม่ได้

เฉิงเจี้ยนเวยก็ยกมุมปากขึ้นเช่นกัน

สุดท้ายฟู่หรานก็อดไม่ไหว

แบบนี้ใครจะอดได้

เขาหัวเราะจนน้ำตาจะไหล เสียงหัวเราะใสกังวานจนนกกระจอกสองตัวบนหัวบินหนีไป “ฮ่า ๆ!”

เฟิงเหมี่ยนกัดฟันกรอดมองเขา “นายหัวเราะอะไร” ก็แค่โรงเรือนพังนี่นะ มีอะไรน่าขำ!

ฟู่หรานทำหน้าตกใจชูนิ้วโป้ง แล้วพูดอย่างจริงจัง “ประธานเฟิง แค่เนี้ยนายยังไม่หัวเราะได้ นายมีจุดกระตุ้นหัวเราะสูงจริง ๆ ผมนับถือนายสุด ๆ ฮ่า ๆ!”

เฟิงเหมี่ยนโมโหจนหน้าซีดสลับเขียว