เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
อาหารชุดหนึ่งถูกยกขึ้นโต๊ะแล้ว ทั้งสีสันกลิ่นและรสครบถ้วน แถมยังอบอวลไปด้วยกลิ่นไอชีวิตประจำวันอันอบอุ่น
โจวฉือเหยี่ยนจ้องมองเฉิงเจี้ยนเวยที่กำลังตั้งใจกินอย่างระมัดระวัง หญิงสาวใต้แสงไฟงดงามจนคนเผลอใจลอย เห็นเธอกิน หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้น อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
สวย สวยเกินไปแล้ว
นี่คือภรรยาของเขา แฮะ ๆ
เฉิงเจี้ยนเวยกำลังกินอย่างมีความสุข พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นโจวฉือเหยี่ยนกำลังมองเธอด้วยสายตาเหมือนเห็นไอดอล
“คุณโจวไม่กินหรือคะ”
ใบหน้าหล่อเหลาของโจวฉือเหยี่ยนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าสงสัย เขากลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ แล้วใช้ชาผลไม้พีชกลบความแดงที่ใบหน้า เอ่ยว่า “ผมกินอยู่ครับ ที่สำคัญคือเจี้ยนเวยปกติลำบากมาก ต้องกินเยอะ ๆ หน่อย”
เฉิงเจี้ยนเวยคิดครู่หนึ่ง “พี่ชายฉัน ฟู่เฉิน กินน้อยมาก เพราะงั้นเขาถึงมีแรงน้อย”