กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ที่นี่ไม่มีคนนอกแล้ว ถึงเวลาคุยกันว่าที่ดินสองหมู่ของแต่ละกลุ่มเราจะปลูกอะไรดี”
ฟู่เฉินหรี่ตา เผยรอยยิ้มที่เป็นมิตรและสุภาพ มองสบตากับเสิ่นจือจู้ พูดทีละคำว่า “ใช่แล้ว ทุกคนเป็นคนกันเอง”
“คนกันเอง” สามคำนี้ เขาเน้นออกเสียงเป็นพิเศษ มีกลิ่นของการกัดฟันกรอด
หึ ๆ เขาเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดของน้องสาว ส่วนเสิ่นจือจู้ ผู้ชายที่แย่งน้องสาวไปจากเขาจะเป็นคนกันเองได้ยังไง
เสิ่นจือจู้ดันแว่นขึ้น ไม่มองฟู่เฉินแม้แต่แวบเดียว ดวงตาสวยราวอำพันเย็นที่แข็งตัวแล้ว
เขาคิดในใจว่า เขาเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดของน้องสาว ส่วนฟู่เฉิน ผู้ชายที่แย่งน้องสาวไปจากเขาจะเป็นคนกันเองได้ยังไง