ตอนที่ 70 เฟิงเหมี่ยนแม้แต่จะขโมยยังไม่ได้ของจริง

โจวฉือเหยี่ยนเห็นเฟิงเหมี่ยนจากไป ก็อุ้มเฉิงเจี้ยนเวยเดินก้าวยาว ๆ เข้าห้องของเธอทันที

หลังเข้าประตูมา เขาปรับไฟในห้องให้สว่างต่ำสุดก่อน จากนั้นค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ

เขาก็ตระหนักถึงปัญหาหนึ่งด้วย ตอนที่เขาคุยกับเฟิงเหมี่ยน เวยเวยไม่ตื่นเลย

ง่วงจนถึงขีดสุดแล้วหรือไง

อ้อมแขนว่างเปล่า โจวฉือเหยี่ยนรู้สึกเหมือนใจตัวเองหายไปหนึ่งช่องตามไปด้วย ในแววตามีความอาลัยไม่น้อย หูหมาน้อยที่ขาวดำชัดเจนคู่นั้นก็ตกหูลง

ภรรยาทั้งคนโตขนาดนี้ของเขา หอมก็หอม นุ่มก็นุ่ม แต่กลับได้กอดแค่ตอนเธอหลับเท่านั้น

โจวฉือเหยี่ยนอดใจไม่ไหว ยื่นมือออกไปข้างหนึ่ง แต่ก็ค้างอยู่กลางอากาศไม่ยอมวางลง กลับก้มศีรษะลง สูดกลิ่นบนตัวตัวเองเบา ๆ

บนตัวเขาเปื้อนกลิ่นของเฉิงเจี้ยนเวย

หอมจัง…