กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“อะไรกันเรียกว่าขอทาน เมื่อคืนที่นอนในห้องของผมกับเหยาเหยามันบางเกินไป ผมเลยเอาของผมให้เธอ แล้วไปนอนโซฟาทั้งคืนจน—” เฟิงเหมี่ยนพูดพลางตาแดงก่ำ
เฉิงเจี้ยนเวยโบกมือ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะอาหาร “ประธานเฟิงไม่ต้องอธิบายให้ฉันฟังหรอก”
โจวฉือเหยี่ยนเดินผ่านข้าง ๆ เฟิงเหมี่ยน พยายามกดมุมปากของตัวเองลงอย่างเต็มที่
จากนั้นเขาก็จ้องมองไข่ทอดแผ่นในชามของตัวเอง แล้วยิ่งพยายามนึกถึงเรื่องเศร้า ๆ ถึงจะไม่หลุดหัวเราะออกมา — นี่มันไข่ทอดแผ่นที่ภรรยาทำด้วยมือตัวเองเลยนะ!
โจวฉือเหยี่ยนกัดเข้าคำหนึ่ง เปลือกนอกของไข่ทอดแผ่นกรอบร่วน ข้างในกลับเนียนนุ่มและนิ่มละมุน รสเค็มหอมที่พอดีก็เข้าครอบครองประสาทสัมผัสของเขาทันที