เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 549 พวกเราเป็นญาติร่วมหมู่บ้านของแม่ทัพหลิน
คนจากหมู่บ้านตระกูลหลินอาศัยกินข้าวต้มตามเพิงแจกทานเรื่อยมาตลอดทางตั้งแต่ฝั่งเมืองหลี่
ขบวนคนเกือบสองร้อยชีวิต มีสภาพมอมแมมหน้าตามอมแมม ใบหน้าเหลืองตอบด้วยความหิว เสื้อผ้าไม่สนว่าฤดูหนาวหรือฤดูร้อน สวมทับกันเป็นชั้นๆ บนตัวเพียงเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น
เส้นผมพันกันเป็นสังกะตัง ดูโทรมไม่ต่างจากพวกผู้อพยพลี้ภัย
ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ พวกเขายังมีเกวียนวัวกับเกวียนลากติดมาด้วย
บนนั้นกองของพังๆ ไว้พะเนินเทินทึก มีทั้งหม้อชามกะละมังไหครบครัน
ชัดเจนมากว่านี่คือประสบเคราะห์ภัยมา จึงเดินทางมาหวังพึ่งพิงคนอื่น
ภัยธรรมชาติและเคราะห์กรรมจากน้ำมือคน ต่อให้คิดจะหลบก็หลบไม่พ้น
อพยพหนีภัยกันมาตลอดทางจนถึงเมืองหลวง ถึงได้รู้ความจริงว่าตระกูลหลินย้ายออกจากที่นั่นไปนานแล้ว และพากันย้ายไปอยู่ที่เมืองผิงทั้งบ้าน
ลูกสาวของหลินหย่งเฟิงอย่างหลินชูอีได้กลายเป็นท่านหญิงอันหลิน แถมยังได้รับความเคารพนับถือจากชาวบ้านในเมืองหลวงอย่างยิ่ง