กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 482 ข้าเป็นสัตว์เลี้ยง เจ้ามันสัตว์เดรัจฉาน
แคว้นหนานเหยียน บนเขาหงส์
พงหญ้าและต้นไม้แห้งเหี่ยว ใบไม้ร่วงเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
ที่ที่เคยมีทิวทัศน์งดงามพอใช้ ตอนนี้กลับรกร้างทรุดโทรมจนน่าใจหาย
ราวกับถูกสูบวิญญาณออกไป ทั้งภูเขาสูญสิ้นชีวิตชีวา มองดูแล้วแทบไม่ต่างอะไรจากภูเขารกร้าง
บนยอดเขา นกเสวียนอู่เกาะอยู่บนตัวมนุษย์หิน หนึ่งนกหนึ่งหินแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า
ตรงนั้นคือจุดที่แดนลับเปิดออก และเป็นจุดที่หลินชูอีหายตัวไป
“เจ้าก้อนหิน เจ้าว่าชูอีจะกลับมาเมื่อไหร่กันแน่?”
นี่ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่นกเสวียนอู่ถามคำถามนี้ มนุษย์หินไม่ตอบ ได้แต่มองท้องฟ้าด้านบนเงียบ ๆ
“เจ้าก้อนหิน เจ้าว่าตอนชูอีไม่อยู่ เจ้าหมาป่ากับเจ้างูนั่นหายไปไหนกัน? แล้วผู้อาวุโสล่ะ?”