เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 462 ข้ามาหาพระอาจารย์อู๋วั่ง
เหลือกันอยู่แค่สองคน แน่นอนว่าจะแยกกันเดินย่อมเป็นไปไม่ได้
หนานเทียนอวี่หยิบเสื้อผ้ามาสวมกลับอย่างเงียบๆ พลางเตือนสติตัวเองอยู่ในใจ
นางเพิ่งจะเก้าขวบ เก้าขวบเท่านั้น แต่งตัวแบบนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย นางเกิดในชนบท ย่อมไม่เคยเรียนรู้เรื่องชายหญิงต้องเว้นระยะห่างอะไรพวกนั้น
คิดน่ะก็คิดอยู่ แต่หนานเทียนอวี่กลับรู้สึกว่า
อันที่จริงเมื่อเทียบกับหลินชูอีวัยเก้าขวบแล้ว กิริยาวาจาในยามปกติของนาง ดูจะเข้ากับอายุในสภาพจิตวิญญาณตอนนี้มากกว่าเสียอีก
เรื่องนี้จึงถูกวางพักไว้แค่นั้น หลินชูอีไม่มีความคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ระหว่างชายหญิงเลยแม้แต่น้อย ส่วนหนานเทียนอวี่ก็ไม่ได้มีมากไปกว่ากันเท่าไร
มันเป็นเพราะสถานการณ์พาไปแท้ๆ จู่ๆ ก็เห็นคนแต่งตัวแบบนั้นมาเดินไปเดินมาตรงหน้า เลยทำตัวไม่ถูกจนมองตรงๆ ไม่ได้
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องออกไปจากที่นี่แล้วกลับสู่โลกเดิมให้ได้
ทั้งสองปรึกษากัน การนั่งรอเฉยๆ ก็รังแต่จะเสียเวลาเปล่า