กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 407 เขาผายลม
บนเส้นทางสายเล็กที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองอวิ๋นหลัว ม้าสีพุทราสองตัวกำลังก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
นับตั้งแต่พูดคุยเรื่องเหล่านั้นเมื่อวาน นักพรตชิงหย่วนกลับไม่รีบร้อนเดินทางเสียแล้ว
ตลอดทาง พระอาจารย์อู๋วั่งเร่งไปตั้งหลายหน แต่เขากลับยังคงเอ้อระเหยลอยชาย ทำราวกับออกมาเดินชมทิวทัศน์
นักพรตชิงหย่วนนึกดูแคลนความปากว่าตาขยิบของหลวงจีนรูปนี้ แต่ก็จำต้องเกรงใจฝีมือที่ลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึงของอีกฝ่าย
ทว่าหากเทียบกับความเกรงกลัวแล้ว ในใจเขามีความเคียดแค้นและไม่ยอมจำนนมากกว่า
เขายังคงติดใจเรื่องไม้บรรทัดวัดสวรรค์ของตนเอง หากคราวนั้นพระอาจารย์อู๋วั่งไม่หนีไป ของของเขาก็ต้องตามกลับคืนมาได้แน่
บอกว่าทำงานให้หอโลหิตสังหาร แต่กลับเอาแต่พะว้าพะวัง อยากลงนรก แต่ก็กลัวชาวโลกจะด่าว่าตัวเองแปดเปื้อน ช่างเสแสร้งสิ้นดี
“หากไม่รีบกว่านี้ ก่อนฟ้ามืดคงเข้าเมืองไม่ทันแล้ว”
พระอาจารย์อู๋วั่งอารมณ์เย็นมาก ตลอดทั้งวันมานี้ไม่รู้ว่าพูดประโยคนี้ซ้ำไปกี่รอบแล้ว