ตอนที่ 397 ข้าจะไปเมืองหลวง

ตอนที่ 397 ข้าจะไปเมืองหลวง

ก็แน่ล่ะสิ มีคนมาแล้ว แถมยังเป็นคนของทางการเสียด้วย

ในเมืองของพวกเขามีเจ้าเมืองแล้ว ในที่สุดก็มีคนมาคอยดูแลจัดการเสียที

เรียกได้ว่าน่าเฉลิมฉลองกันถ้วนหน้า ชวนให้ยินดีปรีดากันไปทั้งเมือง

คั่นด้วยประตูบานเดียว คนนอกประตูต่างทำหน้าบิดเบี้ยวกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่คนและสัตว์อสูรในประตูกลับยืนตัวตรงแหน็วด้วยสีหน้าเบิกบานใจ

พอหลินชูอียกมือน้อยขึ้น เสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ก็ดังขึ้น ประตูเมืองอันทรุดโทรมค่อยๆ แง้มเปิดออก

ลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน บรรยากาศชวนขนหัวลุกเริ่มแผ่ซ่านในใจของผู้คนนอกประตู สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องรอยแยกของประตูเมืองที่เปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตาไม่กะพริบ

กร๊อบแกร๊บ...

พอประตูเปิดไปได้ครึ่งหนึ่ง ร่างของหลินชูอีก็พลันวูบไปข้างหลัง ถอยร่นไปสิบกว่าก้าวในพริบตา

นางเพิ่งยืนทรงตัวได้ ประตูใหญ่ทั้งสองบานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทานน้ำหนักไม่ไหว ล้มโครมลงมา