ตอนที่ 390 ประมาทไปหน่อย

ตอนที่ 390 ประมาทไปหน่อย

ลมเยือกเย็นพัดวูบหนึ่ง หอบเอาขี้เถ้าบนพื้นกระจายหายไป เสาหินต้นนั้นจึงเหลือเพียงโซ่ตรวนไม่กี่เส้นห้อยต่องแต่งอยู่ตรงนั้น

หลินชูอียืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แววตาลึกล้ำจนยากจะคาดเดา

รอนานสองนานก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น นางจึงรู้สึกผิดหวังอยู่นิดๆ

“ไม่มาจริงๆ ด้วย ดูท่าคงไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยสินะ”

นางถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะเหลือบตาไปมองเซี่ยเหวินหง

ตกลงว่าหลายสิบปีมานี้ พวกท่านกลัวกันไปเองเปล่าๆ หรือนี่?

ติงเหยียนดูออกว่าหลินชูอีกำลังคิดอะไร จึงขมวดคิ้วพูดขึ้น

“คนที่จะทำให้ตำหนักโลหิตมารคอยตามติดได้ ถ้าไม่ใช่ศัตรู ก็ต้องเป็นคนของตัวเองที่ยังมีประโยชน์อยู่”

“หรือว่าเฉินซื่อชางเป็นแค่ตัวล่อ ที่ตำหนักโลหิตมารลงมือกับสำนักกุยกู่บ่อยๆ เป้าหมายแท้จริงไม่ใช่การมาช่วยคนออกไปกันแน่?”