เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 344 หมาป่าบ้านข้าก็หอนเป็นนะ
การถูกหมายจับทั่วแคว้นมันก็ยุ่งยากอยู่หรอก แต่ยังมีอีกเรื่องที่หลินชูอียังไม่ได้พูดออกมา
นี่มันแคว้นซีเฟิ่งไม่ใช่แคว้นตงหลินเสียหน่อย คนของแคว้นซีเฟิ่งยังไม่บ่นว่ายุ่งยาก แล้วพวกตนจะไปกลัวยุ่งยากทำไมกัน
ห้องเก็บฟืนก็แคบเท่ารูหนู นอกจากจะสุมฟืนไว้ครึ่งห้องแล้ว ยังดูเหมือนจวนจะพังแหล่มิพังแหล่อีก
ให้คนเข้าไปอยู่ข้างใน เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่
ในเมื่อหมู่บ้านนี้มีพิรุธ หากยังไปถามหาร่องรอยของพวกหยวนเฮ่าตรงๆ ก็คงไม่ได้เรื่องอะไรแน่
พอตัดสินใจว่าจะลงมือตอนกลางคืน ทุกคนก็เลยพากันเบียดอยู่ในห้องเดียวไม่ยอมออกไปไหน เพื่อรอให้ค่ำคืนมาถึงเงียบๆ
ไม่ใช่ว่ากลัวจะลงมือกลางวันแสกๆ ไม่สะดวกหรอกนะ
แต่เพราะชายคนก่อนหน้านี้เคยบอกไว้ ว่าตอนกลางคืนห้ามออกไปข้างนอก
ไม่อย่างนั้นหากเกิดเรื่องขึ้นมา ก็อย่ามาโทษว่าเขาไม่เตือนล่วงหน้า