เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 281 ชาตินี้เกลียดที่สุดพวกชอบดูถูกคน
เวลาในมิติไหลช้ากว่าข้างนอกอยู่มาก ตอนที่ทั้งสี่คนออกมาอีกทีก็ผ่านไปสามวันแล้ว
ฝนหยุดตกแล้ว ลมก็สงบลงแล้วเช่นกัน
เมฆหมอกมัวซัวสลายไป ท้องฟ้าเหนือเมืองผิงในที่สุดก็ไม่มืดหม่นไร้ชีวิตชีวาอีกต่อไป
หลินชูอียืนอยู่บนกำแพงเมืองพลางมองไปทางเทือกเขา ในใจเบิกบานจนหุบยิ้มไม่ได้
อย่างมากแค่สามปี ในเขาก็จะมีสมุนไพรให้ใช้ไม่หมดไม่สิ้น
ที่สำคัญที่สุดคือ ทั่วทั้งเมืองนี้เป็นของนางแล้ว นางก็คือเจ้าเมืองเชียวนะ
ถึงตอนนี้จะยังไม่มีใครเลยสักคน แต่วันข้างหน้าก็ต้องมีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ
ข้างกายนาง โจวยี่มองดูบ้านเรือนสิ่งปลูกสร้างที่พังถล่มลงมาในเมือง รวมถึงเศษหินเศษกระเบื้องที่ถูกน้ำฝนชะล้าง อดไม่ได้ที่จะสาดน้ำเย็นรดใส่หลินชูอี
“พอฝนห่านี้ตกลงมา บ้านเรือนในอำเภอกับตามหมู่บ้านที่ทิ้งร้างไว้หลายสิบปีคงถล่มไปครึ่งหนึ่งแน่”