ตอนที่ 257 ได้ยินชื่อเสียงมานาน

ตอนที่ 257 ได้ยินชื่อเสียงมานาน

สำนวนเขาว่ายังไงนะ เม่นยังชมลูกตัวเองว่าเกลี้ยงเกลา เพียงพอนเหลืองยังชมลูกตัวเองว่าหอมฟุ้ง

ติงเหยียนไม่ได้รู้สึกว่าหน้าตาของเว่ยชิงมีปัญหาตรงไหน หรือไม่ก็ไม่ได้คิดไปถึงจุดนั้น แถมยังช่วยแนะนำให้อีกต่างหาก

“เขาคือเว่ยชิง วิญญาณที่อยู่ในหนามดำมาตลอด”

แน่นอนว่าตัวคนที่หน้าตาดูไม่จืดเองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองขี้เหร่สักเท่าไหร่ ดวงตาคู่ที่ลุกโชนด้วยไฟวิญญาณสีเขียวสลัวจ้องสบตากับหลินชูอี

พอเห็นนางเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูด ก็คิดว่านางไม่เคยเห็นผีมาก่อนเลยตกใจกลัว ร่างนั้นลอยถอยหลังไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เด็กน้อย เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”

หลินชูอีเก็บเมล็ดแตงเงียบ ๆ พลางหลุบตาลง แอบค่อนขอดอยู่ในใจ