ตอนที่ 212 เข้าเขา

ตอนที่ 212 เข้าเขา

เขาชิงสือยังคงเป็นเขาชิงสือลูกเดิม เพียงแต่สภาพในตอนนี้ต่างจากเมื่อหลายสิบปีก่อนราวฟ้ากับเหว

ทิวเขายังทอดตัวยาวเหยียดไม่ขาดสาย แต่ถ้าจะให้ใช้คำเดียวบรรยาย ก็คงเป็นคำว่าโล้น ทั้งโล้นทั้งแห้งแล้งจนเหลืองโพลนไปหมด

ต้นไม้ใบหญ้าเหี่ยวเฉา ใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้น ทั่วทั้งภูเขาไม่มีปราณวิญญาณหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ชิงจู๋ชูร่างสีเขียวหยกตั้งตรงขึ้น แล้วพยายามเงยหน้ามองสุดคอ

แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ดีนะที่มันไม่มีเท้า ไม่อย่างนั้นคงชี้ตั้งไปยันหางแล้ว

“ตอนที่ข้าจากไป มันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา”

ตอนที่มันจากไป ที่นี่แม้จะพูดไม่ได้ว่างดงามตระการตา แต่ก็ยังถือว่าต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มและมีปราณวิญญาณอยู่พอสมควร

แต่ตอนนี้ ชัดเจนเลยว่าเป็นเขาแล้งรกร้างไปแล้ว