กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 207 ข้าไม่ไป
พอหันกลับมามองหลินชูอี นางอายุน้อยที่สุด และก็เป็นคนที่นิ่งสงบที่สุดด้วยเช่นกัน
ม่านตาของงูเขียวขยับไหว มันเหลือบมองฆ้องทองแดงที่ร่วงอยู่บนพื้น เมื่อครู่ก็เป็นนังหนูคนนี้นี่แหละที่เอาฆ้องมากระแทกเสียงใส่มัน
แต่หลินชูอีกลับค่อยๆ เก็บราชโองการ ยัดกลับเข้าไปในอกเสื้ออย่างไม่รีบร้อน ตลอดเวลาสีหน้านิ่งสนิทไร้อารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น
แต่ภายใต้สายตาอันสงบนิ่งของนาง หัวที่ชูสูงของงูเขียวจู่ๆ ก็หดต่ำลงมาหน่อยหนึ่ง
มันเบิกตากว้าง จ้องมองทุกคนเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดตัววูบ หายวับไปจากปากบ่อน้ำอย่างไร้ร่องรอย
พร้อมกันนั้น ละอองน้ำสายใหญ่ก็สาดกระเซ็นขึ้นมา ตามด้วยเสียงขู่คำรามอย่างดุร้ายที่ดังมาจากในบ่อ
“นี่มันบ่อน้ำของข้า ข้าไม่ไป!”
นี่มันเล่นหน้าด้านกันชัดๆ หลินชูอีถึงกับหน้ามืดคิ้วขมวด
โจวยี่กับฉู่อวี้เสียนเองก็หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก