ตอนที่ 92 ไม่อยากไปเรียนที่สำนักศึกษาหรือ

ตอนที่ 92 ไม่อยากไปเรียนที่สำนักศึกษาหรือ

พอนานเข้า หลินต้าหลางกับหลินชุ่ยเอ๋อร์ก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่

เด็กๆ มักจะปรับตัวเข้ากับสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ได้ง่ายกว่าผู้ใหญ่เสมอ

ความคิดฝังหัวของผู้ใหญ่นั้นหยั่งรากลึกมานานกว่ามาก

ผีเป็นเรื่องน่ากลัว ส่วนปีศาจก็กินคน

ความคิดแบบนี้อยู่ในหัวพวกเขามาตั้งหลายสิบปี จู่ๆ จะให้เปลี่ยนกะทันหัน มันก็ยากอยู่สักหน่อย

คงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าพวกเขาจะคุ้นเคย หลินชูอีก็ไม่รีบร้อน ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

ต่อให้มนุษย์หินแบกภูเขาทองกลับมา ย่าหม่ากับคนอื่นๆ ก็ยังกลัวอยู่ดีนั่นแหละ

รอจนพวกนางชินกับการมีอยู่ของมนุษย์หินเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็หายกลัวไปเอง ถึงตอนนั้นมุมมองความคิดก็คงจะกว้างขึ้นกว่าเดิมด้วย

ด้วยเหตุนี้ บ้านสายใหญ่ต่อจากหลินหย่งเม่าที่ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากห้อง นางหลิวก็มุดหัวแอบอยู่แต่ในห้องเช่นกัน ข้าวปลาอาหารทั้งสามมื้อล้วนเป็นหลินต้าหลางกับหลินชุ่ยเอ๋อร์คอยยกไปส่งให้