ตอนที่ 37 ค่ายกลหิน

ตอนที่ 37 ค่ายกลหิน

อาจเป็นเพราะนึกไม่ถึงว่าคนจะหายตัวไปได้ดื้อๆ ตาข่ายยักษ์ที่สานจากเถาวัลย์ถึงได้ชะงักไปแบบไม่น่าเชื่อ คล้ายกับตกใจเอาเรื่อง

พริบตาต่อมา หลินชูอีก็โผล่พรวดขึ้นมาบนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไม้โบราณ นางร่ายผนึกมือด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างวาดอักขระยันต์อันซับซ้อนขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะฟาดฝ่ามือเล็กๆ ออกไป “ไป”

เสียงตูมดังสนั่น อักขระยันต์พุ่งชนเข้ากับเถาวัลย์ แรงลมที่ระเบิดออกหักกิ่งก้านสาขาไปนับไม่ถ้วน

เสียงครางอู้อี้อย่างแก่ชราดังเล็ดลอดออกมาจากต้นไม้โบราณ หลินชูอีกระโดดร่อนลงพื้นเบาๆ

ปลายนิ้วชี้ข้างขวาของนางมีเปลวเพลิงสีแดงอมเขียวผุดขึ้นมาหนึ่งกลุ่ม นางเอ่ยกับต้นไม้ต้นนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“จะหลีกทาง หรือจะยอมมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน”