ตอนที่ 57 แขกของอวี้ติ่ง

ตอนที่ 57 แขกของอวี้ติ่ง

จนกระทั่งยามโพล้เพล้ ตาแก่สองคนนั้นถึงได้ตื่นขึ้นมาอย่างโงนเงน อาจเพราะฤทธิ์สุรายังไม่สร่าง ตาแก่สองคนนี้จึงพิงข้างโต๊ะหินในสภาพมึนซึมง่วงงุน

ส่วนหยางฉานก็เริ่มง่วนทำงานอีกครั้ง เพียงแต่ไม่ได้ยกพวกใหญ่โตออกไปล่าสัตว์เหมือนเมื่อวาน หากแต่ตั้งใจจะทำอาหารจานง่ายๆ สักสองสามอย่างให้เสร็จๆ ไป

หากแบ่งตามเกณฑ์ ผู้ที่บรรลุขั้นแปรเทพอย่างหลิงอวิ๋นจื่อและอวี้ติ่งเจินเหรินนั้นก็นับว่าอยู่ในระดับเซียนปฐพีแล้ว ความจริงเซียนปฐพีไม่จำเป็นต้องกินอาหาร

การกินอาหารเป็นเพียงนิสัยที่หลงเหลือไว้เท่านั้น โดยส่วนใหญ่พวกเขามักจะเสกอะไรบางอย่างออกมาทานให้จบๆ ไปเอง