ตอนที่ 29 คำมั่นของหยางฉาน

ตอนที่ 29 คำมั่นของหยางฉาน

เช้าวันถัดมา ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น เจ้าลิงก็ตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่ ชำระล้างร่างกายเหมือนเช่นเคย แล้วเริ่มการบำเพ็ญตน

บำเพ็ญเพียรวันแล้ววันเล่า ทุกๆ วัน เขาล้วนแอบคำนวณอยู่ในใจว่ายังต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใด นานเท่าใดจึงจะบำเพ็ญจนกลายเป็นฉีเทียนต้าเซิ่ง ซุนหงอคงผู้มีอิทธิฤทธิ์กว้างใหญ่ไพศาลได้

ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งตื่นตระหนก และด้วยความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เส้นทางสายนี้ราวกับไร้จุดสิ้นสุด

เมื่อต้องเผชิญกับความตื่นตระหนกอย่างไร้สาเหตุนี้ เขาไม่มีวิธีอื่นใดเลย สิ่งที่ทำได้มีเพียงอดทนกัดฟันสู้ไป วันแล้ววันเล่า ไม่ว่าจะยากลำบากหรือทุกข์ทรมานเพียงใดก็ต้องทนให้ไหว

ดังเช่นที่เขาเคยพูดไว้หน้าหลุมศพของเชวี่ยเอ๋อร์

หลังจากกลืนโอสถรับเทพเม็ดที่สองลงไป เขาเริ่มนั่งสมาธิโคจรดูดซับปราณวิญญาณบนก้อนหินที่มีตะไคร่น้ำปกคลุมไปครึ่งซีกนอกเรือน

การบำเพ็ญเพียรในช่วงไม่กี่วันนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากโอสถรับเทพทำให้ประคองสติสัมปชัญญะไว้ได้ ความเร็วก็เพิ่มขึ้นอย่างมากจริงๆ ทว่าความเสียหายจากการบำเพ็ญเพียรขั้นสุดยอดเช่นนี้

กลับไม่หักล้างไปเพียงเพราะยาชาเล็กๆ น้อยๆ