ตอนที่ 14 ศิษย์คนใหม่

ตอนที่ 14 ศิษย์คนใหม่

แสงแดดสาดส่องเฉียงเข้ามาทางหน้าต่าง กลิ่นหอมของไม้จันทน์ลอยออกจากกระถางกำยาน ค่อยๆ อบอวลกระจายไปทั่ว

คนสองคนในห้องนั่งเผชิญหน้ากันเงียบๆ มานานแล้ว ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยออกมาสักคำเดียว

ซวีผูถีเอาแต่จ้อง มองอยู่ตลอด มองอยู่อย่างนั้น จนลิงหินรู้สึกหนังหัวชาวาบ

สายตานั้นแหลมคมคล้ายจะมองทะลุเข้าไปในหัวใจของลิงหิน สีหน้าบนใบหน้าคอยเปลี่ยนไปเล็กน้อยอยู่เป็นระยะ

“ตาแก่นี่รู้วิชาอ่านใจ อยากจะอ่านอะไรกันแน่?”

เรื่องที่ซวีผูถีรู้วิชาอ่านใจนั้นลิงหินรู้ตั้งนานแล้ว และก็ปลงตกไปนานแล้ว ไม่อย่างนั้นตอนคุกเข่าอยู่ตรงประตูลิงหินจะกล้าโพล่งอะไรต่อมิอะไรออกจากปากได้ยังไง ในเมื่อไม่พูดเขาก็รู้อยู่ดี

สู้พูดตรงๆ ไปเลยไม่ดีกว่าหรือ

แต่การถูกคนมาอ่านใจต่อหน้าต่อตาแบบนี้ มันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยที่สุดก็ได้เข้ามาข้างในแล้ว คุกเข่าบนเบาะนั่งสมาธิให้ถูกอ่านใจ ยังไงก็ดีกว่าคุกเข่าบนแผ่นหินข้างนอกเป็นไหนๆ