ตอนที่ 2 ราชาวานร

ตอนที่ 2 ราชาวานร

วินาทีที่เขาเห็นฝูงลิง เสียงกรีดร้องโหวกเหวกทั่วทั้งราวป่าก็พลันเงียบกริบลงทันใด ร่างดำทะมึนทีละร่างเกาะนิ่งอยู่บนต้นไม้ ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่แล้วคู่เล่าพากันกะพริบตาปริบๆ จ้องมองมาที่เขา

“ราชาวานรอยู่ไหน!” ลิงหินตะโกนก้อง จริงๆ แล้วตอนแรกเขาตั้งใจจะแฝงตัวเข้าฝูงไปขอลูกไม้กินสักสองสามลูกก่อน เรื่องท้าชิงตำแหน่งราชาวานรค่อยว่ากันทีหลัง แต่เมื่อกี้จินตนาการเพลินไปหน่อย

ความมั่นใจเลยพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนข้ามขั้นตอนการเข้าฝูงไปเฉยเลย

พอพูดออกไปแล้ว เขาก็นึกเสียใจขึ้นมาทันที ข้าวยังไม่ได้กินสักเม็ด จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปซัดกับราชาวานรกันล่ะ? แต่ในเมื่อลั่นวาจาออกไปแล้ว จะให้หดหัวตอนนี้ได้ยังไง?

เขาจึงยืดอกเชิดหน้า ทำท่าทีเด็ดเดี่ยวไม่ยอมถอย

ลิงใหญ่ขนสีเทาตัวหนึ่งกระโจนคว้าเถาวัลย์ โหนตัวมาอยู่เหนือหัวของลิงหิน “เจ้าตามหาราชาวานรมีธุระอะไร?”

“ข้าจะท้าประลองกับมัน” ลิงหินเอ่ยเสียงดัง

“แต่พวกเราที่นี่ไม่มีราชาวานรนะ” เจ้าลิงตัวนั้นเกาหัวพลางตอบ

บรรยากาศเดดแอร์ไปสามวินาทีในทันใด