บทที่ 203

บทที่ 203

หยุนซูเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงยังคงเกียจคร้านเล็กน้อย คล้ายเพิ่งตื่นนอน เล่าเรื่องการต่อสู้แย่งชิงอันดุเดือดที่เกิดขึ้นในร่างของวิญญาณกระบี่เมื่อหลายปีก่อนให้ฟังคร่าว ๆ

เดิมทีชิงโจวเสวี่ยอยากฟังว่านางใช้วิธีใดดับจิตวิญญาณของไท่ซ่างวั่งฉิงลงได้ แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งเคลิบเคลิ้มไปกับน้ำเสียงของนาง ลมหายใจค่อย ๆ ผ่อนช้าลงกระทั่งกลั้นหายใจไปในที่สุด

หลังจากนางกลั้นหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกราวกับวิญญาณของตนถูกดึงรั้งเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น

"ข้าไม่ถูกลมเซียนของเจ้าเป่าปลิวไปหรอก"

ชิงโจวเสวี่ยโค้งดวงตาขึ้น ทว่ากลับดูไม่เหมือนรอยยิ้ม ยามนี้ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี สรุปคือตอนนั้นไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ขอบตาก็พลอยร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างงุ่มง่าม

นางระมัดระวังไม่ให้น้ำตาหยดลงบนที่นอน อยากจะเอ่ยเรื่องรื่นเริงอื่นขึ้นมาสักหน่อย ทว่าพอนึกทบทวนดูแล้ว กลับพบว่าช่วงเวลานี้ใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยมาตลอด ไม่หลงเหลือเรื่องสดใสเท่าไรนัก