บทที่ 357 ย่างเท้าสิบก้าว โลกหล้าพลันกว้างใหญ่... นามนั้นคือสำนักเซียนสรรพสิ่ง!

ท่ามกลางป่าท้ออันเงียบสงัด

หลี่โม่ใช้วิชา ‘เจ็ดสิบสองแปลงอสูร’ ผลัดเปลี่ยนรูปลักษณ์ สวมอาภรณ์ยาวลายเมฆาสีขาวบริสุทธิ์ บนศีรษะปรากฏเขากวางงอกยาว ย่างกรายออกมาอย่างเชื่องช้าทว่าเปี่ยมด้วยความสูงส่ง

ครานี้เขาจำแลงกายเป็น ‘ไป๋เจ๋อ’ สัตว์เทพผู้รอบรู้สรรพสิ่ง ลำคอปกคลุมด้วยขนปุยละเอียด นัยน์ตาทอประกายกระจ่างใสประดุจล่วงรู้ถึงก้นบึ้งจิตใจผู้คน

สองมือไพล่หลัง ย่างสามขุมเหยียบย่ำไปบนระลอกคลื่นสีมรกต ชายเสื้อขาวพลิ้วไหว บุคลิกสง่างามดั่งบัณฑิตผู้ทรงภูมิ สุขุมนุ่มลึกเปี่ยมบารมี

ช่างแตกต่างจาก ‘ธิดาเทพ’ แห่งสำนักเซียนสรรพสิ่งอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นขั้วตรงข้ามแห่งหยินและหยาง

หลี่โม่ส่งยิ้มบางเบาให้แก่กลุ่มคนจากพรรคอสูรปลุกวิญญาณ

“ทุกท่านมาเพื่อตามหาข้ากระมัง?”